Met de introductie van het Europese CE-label in 1993 kregen bierglazen een lotnummer met het jaartal waarin zij geproduceerd werden. Voor verzamelaars was het reden genoeg om hun collectie uit te breiden.
Tot 1993 beperkten verzamelaars van bierglazen zich overwegend tot unieke exemplaren van een of ander merkglas, want zo vaak veranderden die bierglazen niet altijd van vorm of opdruk. Om consumenten ervan te verzekeren dat zij de juiste inhoud in hun glas kregen, werden glazen vaak geijkt door nationale diensten en organisaties. Toen de Europese Unie in het kader van de Europese eenmaking de CE-markering uitvaardigde kwam er daarin verandering en verscheen er een eenvormige aanduiding binnen de Europese Economische Ruimte (EER) waartoe ook IJsland, Noorwegen en Liechtenstein behoren. CE is overigens de afkorting van ‘Conformité Européenne’.
Het CE-label wordt niet alleen op bierglazen aangebracht maar op een brede waaier van producten waarvoor Europese normen inzake veiligheid en gezondheid van toepassing zijn.
Glazen worden sindsdien beschouwd als een ‘meetinstrument’ waarbij de CE-aanduiding de consument enerzijds garandeert dat het glaswerk beantwoordt aan de Europese normen voor het serveren van alcoholische dranken en anderzijds dat het maatstreepje op de juiste hoogte werd aangebracht en je glas effectief wordt gevuld met 25 of 33 cl. bier.
Samen met het CE-logo verschenen ook andere aanduidingen op het glas. Zo is er een rechthoek met de letter M, van ‘manufacture’ en ‘metrologie’ die wordt gevolgd door een getal bestaande uit twee cijfers. M21 geeft bijvoorbeeld aan dat het glas werd geproduceerd en geijkt in 2021, M17 is dan weer een glas uit 2017. Voor verzamelaars was die codering het sein om hun collectie uit te breiden met alle ‘jaarglazen’. In de aanvangsfase na de invoering van het CE-logo leidde dat er zelfs toe dat brouwerijen plots kampten met een tekort aan bierglazen omdat verzamelaars naarstig op zoek waren naar de ‘genummerde’ glazen. De metrologische dienst die de glazen heeft gecontroleerd, is traceerbaar aan de hand van een viercijferige code. Op de NANDO-pagina (New Approach Notified and Designated Organisations) van de Europese Commissie kan je die controle- en ijkingsdienst terugvinden. Verder wordt de naam vermeld van de glasproducent, bijvoorbeeld Tradyglass, Ritzenhoff, Ayano, Sahm of Zwiesel.
Wie het CE-label op zijn bierglazen wil aanbrengen, moet daarvoor een aantal procedures volgen, metingen en onderzoeken uitvoeren, al dan niet in samenspraak met een erkend keuringsorganisme.
Het gebruik van die bierglazen wordt overigens ook verplicht in horeca-zaken, en dat verklaart meteen ook waarom glazen in geschenkverpakkingen of voor thuisverbruik lang niet altijd een CE-label en maatstreepje hebben. Wanneer je gratis drank serveert of proefglaasjes gebruikt, is er geen CE-label vereist.
Aanvoeren dat het CE-label verwijst naar de ouderdom van een bierglas is correct maar daaruit afleiden dat je steeds moet vragen om bieren te schenken in recente glazen omdat zij dan beter zouden smaken, is natuurlijk complete onzin. Ook in een perfect gereinigd oud en onbeschadigd glas zal bier nog altijd even goed getapt of geserveerd worden én even heerlijk smaken.
Menu
