Vooraan op onze tong proeven wij zoet, op de zijkant zout, achteraan langszij zuur en helemaal achteraan, tegen de keel, bitter. Die theorie wordt verkondigd in talrijke biercursussen waardoor zij steeds opnieuw wordt verspreid.
De theorie over specifieke smaakzones werd in 1942 gelanceerd door Edwin Garrigues Boring, een Amerikaans experimenteel psycholoog. Hij baseerde zich daarvoor op een document dat de Duitse psycholoog David P. Hänig in 1901 had opgesteld. Die had op een tekening smaakzones op de tong aangeduid weliswaar met de bijkomende, niet onbelangrijke, vermelding dat de tong op die plaatsen bij sommige patiënten lichtjes meer gevoelig was om zoet, zuur, zout en bitter te detecteren.
Edwin G. Boring interpreteerde de studie evenwel volledig foutief. David P. Hänig had helemaal niet geschreven dat de verschillende smaken uitsluitend op die plaatsen op de tong konden worden waargenomen. Maar, de foute zienswijze ging een eigen leven leiden en wordt zij sindsdien door velen aangenomen als waarheid.
Nochtans bevestigen studies al meer dan een halve eeuw dat de receptoren op je tong elke smaak overal waarnemen, alleen zijn bepaalde plaatsen er iets gevoeliger voor. Zelfs op het zachte gedeelte van je gehemelte worden verschillende smaken waargenomen.
