Wereldwijd wordt de lof gezwaaid over de unieke Belgische bierstijlen. Wanneer je wat dieper ingaat op alles wat er daarover mondeling, schriftelijk en digitaal wordt verspreid, kan je alleen maar aandringen op meer respect voor het authentieke, vaak historische, karakter van die bierstijlen.
Influencers, content creators en specialisten maken er een bonte cocktail van die consumenten alleen maar in de war brengt. Buitenlandse bierliefhebbers verkondigen meermaals hoe die bierstijlen volgens hen moeten zijn, zonder de historische en brouwtechnische aspecten ervan te kennen.
Te gemakkelijk worden Belgische bierstijlen in wedstrijden op een hoopje gegooid in een veredelde ‘afvalbak’ ondanks hun kenmerkende verscheidenheid “omdat het anders te ingewikkeld wordt voor de consument”. Tripels worden samengevoegd met sterke blonde bieren en blonde mengbieren, ook al weet men dat er andere gisten worden gebruikt en de bieren intrinsiek van mekaar verschillen. Quadrupels, Belgische gerstewijnen, barley wines en zwaar donkere bieren worden beschouwd als dezelfde bierstijl. Bruine bieren, van bruin en roodbruin tot dubbel, scotch en stout worden gecatalogeerd onder het motto ‘alles is bruin’. Waartoe zo’n onoordeelkundig opgedrongen kleurselectie leidt, weten de brouwers van spéciale belge maar al te goed sinds zij ooit werd bestempeld als ‘amber’. Een tarwebier dat als Dunkelweizen wordt vermarkt, kon meedingen voor een onderscheiding als ‘spéciale belge’. Recent werd Orval zelfs geroemd als beste amberbier en in dezelfde wedstrijd werd een versnijbier van tripel met geuze geëerd als beste bier van spontane gisting. Vlaams roodbruine bieren en op hout gerijpte bieren worden in één adem genoemd met ‘oaked’.
Veel gekker moet het niet meer worden. Stel je voor dat men in een wijnconcours één categorie Europese rode wijnen zou creëren waarin Bourgogne, Bordeaux, Rioja, Chianti, Barolo, Tokaj en Spätburgunder naast mekaar worden gezet.
Ten aanzien van Belgische bierstijlen kan het allemaal op bierconcours. Voor Duitse pilsbieren en indian pale ales onderscheidt men allerlei regionale varianten in subcategorieën waardoor die bierstijlen vaak meer medailles in de wacht slepen dan Belgische bieren.
Het is evenwel perfect mogelijk om dergelijke subcategorieën te creëren voor uiteenlopende smaakprofielen van oude geuze, saison, Belgische pilsbieren en andere bierstijlen maar dat is teveel gevraagd. Nochtans verdienen de Belgische bierstijlen meer dan ooit dergelijke meer respectvolle benadering om zich sterker te kunnen positioneren in eigen land maar ook tegenover ‘Belgian style’-imitaties.
Verschenen in Bierpassie nr. 111, juni 2026
